op 1 juni is mijn oma overleden.

gisteren was de avondwake. het was echt heel mooi. heel persoonlijk. op begeven moment zat bijna iedereen te huilen. bij mij kwamen de tranen pas toen judith me vast pakte. op 1 neef na was de familie compleet. daarna zijn we nog naar het apartement van mijn oma gegaan. daar hebben we definitief afscheid genomen. en al haar kinderen hebben de deksel op de kist gedaan. voor iedereen was er precies een knop dat was heel mooi.

daarna zijn mijn nichtje en neefje (meream en thomas) met ons mee naar huis gegaan. want die hadden geen zin om 1,5 uur te rijden en dan volgende dag weer terug. dus die zijn bij ons blijven slapen. dat was echt heel fijn. ik kon altijd al verschrikkelijk goed met hun opschieten maar nu is die band nog sterker geworden. we hebben die avond met zn vieren zitten toupe (kaartspel). en het was als vanouds heel erg gezellig. mama zei nog dat het verdriet weer even uit huis was. meream en ik hebben helaas die nacht niet goed kunnen slapen waar dat door kwam is ons een raadsel maar vervelend was het wel.

vanochtend om 10 uur gingen we al naar de kerk om de boekjes en mn broertje zn gitaar klaar te zetten. daarna gingen we naar oma's apartement. in een lange begravenisstoet (dat krijg je nu eenmaal met een grote familie) reden we naar de kerk. waar 3 neven, 2 kinderen en een schoonzoon haar naar binnen droegen. daarna volgde de bloemenmeisjes (waaronder ik) met de velen boeketten. de mis was heel mooi. toen ik naar buiten liep kwam ik 3 vriendinnen tegen. die waren zo lief om te komen. na die flink geknuffelt te hebben liep ik met mijn vader terug naar de auto om naar de begraafplaats te gaan. ook daar mocht ik het boeket van de kleinkinderen weer dragen. het was best een eind lopen en de zwaarte en grote van mijn boeket viel toch best tegen. nadat alle mensen afscheid hadden genomen bleven wij met onze eigen familie achter. we hebben allemaal een schepje zand en een margrietje (de bloemen waar oma zo van hield) op haar kist gegooit. na afloop zijn we met z'n alleen broodjes gaan eten en hebben we koffie en thee gedronken. het was gewoon heel fijn om nog even bij elkaar te zijn. toen alle mensen weg waren, en weer de familie overbleef hebben we met z'n allen nog op het terras gezeten. en ben ik met mijn neven,nichten en achternichtjes gaan voetballen. ook toen hebben we daar veel plezier aan beleeft. je merkt dat met het verdrietige ook vaak vreugde komt van het bij elkaar zijn en afleiding.

in deze dagen heb ik geleerd dat bijna niets mij dierbaarder is dan mijn familie. ik heb zoveel steun aan ze gehad. tenminste een deel ervan. met zo'n grote familie (8 kinderen +man/vrouw en 19 kleinkinderen en inmiddels alweer 9 achterkleinkinderen) is het moeilijk iedereen te mogen. mijn oma hield ons bij elkaar. maar nu zij er niet meer is ben ik bang dat de familie ooit nog wel eens uit elkaar zal gaan vallen. maar ik weet gewoon dat sommige dingen niet zullen veranderen...