Precies een jaar is het geleden, toen zat ik op dit tijdstip bij mijn oma te waken. Maar het voelt nog als de dag van gisteren. Ik weet het nog zo goed. Je ademhaling veranderde en als ik die niet had opgemerkt, was je zonder dat wij het doorhadden gegaan. Nog een paar keer kwam je even terug, tot dat je je laatste adem uitblies. Oma, het was beter zo, je had zoveel pijn. Maar je wordt zo gemist hier, nog elke dag.

Witte donderdag. De dag van licht. Het licht dat jij zo graag wilde zien en de laatste maanden naar verlangde. Een perfecte dag, als je dan toch moest gaan. En nog frappanter was, het feit dat het sneeuwde op de dag van de crematie. Niet een paar vlokjes, nee echt een paar uur mooie vlokken. Zelfs als je er niet meer bent, heb je de touwtjes nog in handen. Hierdoor kwamen twee neven van je te laat, waardoor mijn twee neven aan de kist stonden. Twee vriendelijke reuzen aan de kist van mijn oma, want een mooi en fijn gezicht was dat. Om een vriendelijk bekend gezicht te zien. Zoals mama het graag wilde, maar mijn tante daarentegen niet. Was dat toeval, nee dat geloof ik niet. Tot het einde bleef je alles piekfijn verzorgen.

Bedankt oma, voor alle mooie jaren en uren geduld terwijl je met ons aan het knutselen was. En met trots zal ik onze avontuurlijkheid, eigenwijsheid en liefde voor dansen voort blijven zetten.

Ps. het is raar om geen opa's of oma's meer te hebben, koester ze zolang je ze hebt!