Foto's. Weblog. Berichten. Hyves. ProfielWijzigen.

‘Zo, daar was ik weer.’, zei ik met een voldaan gevoel. Ik hield er van om weer terug te zijn. Elke keer terug te komen, verbaasde hoofden zien, die ineens ontdooien, en moeten lachen. Het voelt goed, om thuis te zijn. Ik liep, correctie ik rolde, naar lokaal 13 en deed heel langzaam de deurknop naar beneden. Nu zaten ze binnen allemaal te wachten tot er iemand te voorschijn kwam. Heeeeerlijk, ik deed het nog wat langzamer, zodat ze heerlijk in spanning bleven. Toen ik vond dat het wel lang genoeg had geduurd, rukte ik de deur open, en bleef in de deuropening zitten. Ik werd van vele kanten vreemd aangekeken, maar ik trok me er niks van aan. Ik rolde naar binnen, en zei ; ‘Goedemorgen, ik ben een beetje te laat. Sorry.’ Terwijl ik dat zei, ontdooiden de gezichtjes, en ik hield van die gezichten. Het voelde goed, wat zeg ik, het voelde hemels om ze te zien. En alsof ik niet een hele tijd weg geweest was, bood ik nogmaals mijn excuses aan en ging zitten. ‘Waar kom jij vandaan, Tina?’ Meneer van Dijk deed zo normaal mogelijk, maar je kon zien dat hij overdonderd was. ‘Letterlijk uit het ziekenhuis, meneer. Figuurlijk uit het slachthuis.’ De klas barstte in lachen uit, en het was weer zoals vroeger.

Want al hou je maar een dag van mij,
ik zou alles er voor willen geven.