Ik werd vanmorgen wakker..
En het trof me echt keihard: mijn opa is dood..
Al bijna 10 maanden lang..
Heel die periode heb ik me op mijn klein meiske gestort..
Die nu bijna 10 maanden oud is..
Voel me een slechte kleindochter..
Het feit dat mijn opa dood is en ik al die tijd niet, of weinig aan hem heb gedacht..
Het feit dat ik al die tijd niet bij zijn graf ben geweest..
Het feit dat ik mijn oma maar een paar keer heb opgezocht in die tijd..

Ik heb in een week 2 levensveranderende ervaringen meegemaakt..
Moeder geworden van het mooiste meisje,
Maar ook ben ik mijn opa verloren, die mooie lieve zachte man!
Ik heb mijn dochtertje van een week oud zitten voeden, terwijl 3 meter verder het levenloze lichaam lag van een man waar ik zo zielsveel van houdt..!
Vraag me af hoe het kan dat ik al die maanden niet het kunnen huilen om dit grote verlies,
Maar tegelijkertijd weet ik ook het antwoord.
Mijn Sophietje
Zij is degene die mij al die tijd al staande houdt,
Zij is degene waar ik sterk voor moet zijn..
Zij is degene waar ik me al al die maanden op richt..

Ik heb al sinds opa's dood een foto van hem en sophie in mijn huiskamer staan,
Een foto van hem en sophie in mijn portmennee..

Ik word elke dag met dit verlies geconfronteerd,
Maar nog nooit is het zo tot me doorgedrongen..
Zo kei- en keihard!