Ik weet niet goed waar ik moet beginnen, aangezien ik jullie niet het hele verhaal kan vertellen.
Hoe graag ik dat ook zou willen..
Een paar weken terug ben ik naar de dokter geweest omdat ik terugkomende klachten had, voor de zekerheid ook maar even langs het ziekenhuis gegaan want hun zeiden tenslotte dat ik terug moest komen als de klachten ook terug kwamen (
ik ben een tijd geleden ook al naar het ziekenhuis geweest voor diezelfde klachten.)
Op het ziekenhuis hebben ze toen wat dingen afgenomen en onderzocht en 3 weken daarna zou ik de uitslag krijgen. Ze zullen toch niks vinden dacht ik nog, tot dat ze belden.
‘
we hebben afwijkende cellen gevonden en dat willen we even beter onderzoeken.’.
De mevrouw zei nog heel lief dat het waarschijnlijk toch niks ergs is, maar dat drong al niet meer tot me door. Nu hóeft het ook niet meteen iets verschrikkelijks te zijn, maar ik vind het doodeng.
Ná dat ze dingen hadden afgenomen om te onderzoeken vertelde mijn moeder mij namelijk dat onze familie extra zwaar belast is. Hiermee bedoel ik dan: met kanker.
Zelf heb ik al 1 tante verloren en een andere tante is net, doordat mijn moeder donor was, ‘kankervrij’ verklaard.
Ik wist niet dat de ándere kant van de familie nóg zwaarder belast is. Schijnbaar zijn er daar al een aantal aan kanker overleden en zijn er alweer een stuk of 3 die het pas te horen hebben gekregen. Jullie begrijpen dus wel waar ik zo bang voor ben..
Donderdag a.s. moet ik naar het ziekenhuis om wat onderzoeken te laten doen. Ze gaan dan waarschijnlijk ook weefsel afnemen om dat van dichterbij te bekijken. Nu ben ik daar niet zo bang voor, meer voor de uitslag die een week of 2 daarna volgt.
Hopelijk is deze weblog dan ‘voor niks’ geweest en blijkt het een ontsteking te zijn die met antibiotica te verhelpen is. Maar toch, de gedachte dat het héél misschien wel iets ernstiger kan zijn laat me niet los. Ik ben de laatste paar dagen mijzelf ook niet meer, zo voel ík het tenminste. Ik heb bijna nergens meer zin in en heb dagelijks het gevoel dat ik om de kleinste dingen kan gaan huilen..
Is 351 keer bekeken