Gisteren ben ik naar een lezing gegaan over afasie. Hier moest ik wel (o ramp der rampen) mijn instructiecollege van Statistiek voor skippen, maar dat was het zeker waard. Afasie is een taalstoornis naar aanleiding van een laesie in de linker hersenhelft. Bij mensen die een herseninfarct, -bloeding of -tumor hebben (gehad), kan dus afasie ontstaan.

Heel interessant aan de lezing vond ik dat een patiënt zijn verhaal kwam vertellen. Deze man heeft bijna twee jaar na zijn herseninfarct niets kunnen zeggen en veel van wat anderen zeiden niet kunnen begrijpen. Dan maak je al zoiets verschrikkelijks mee en dan kun je niet eens zeggen wat er in je omgaat. Nee, je kan zelfs niet zeggen dat je zin hebt in appelsap of dat je zo'n jeuk hebt aan je linkerschouder (waar je niet aan kunt krabben omdat de rechterhelft van je lichaam verlamd is). Toch heeft deze man doorgezet, is jarenlang blijven oefenen en nu kan hij weer (een beetje) spreken, golfen en zelfs autorijden! Het was heel bijzonder en inspirerend om hem over zijn gevecht tegen afasie te horen praten. Het viel me op dat hij zo positief was en toen ik hem vroeg of dat voor veel andere patiënten geldt, antwoordde hij dat de helft opgeeft met proberen en vaak zelfs in een depressie terechtkomt. Eigenlijk is dat ook niet zo vreemd, iedereen probeert in zijn leven hogerop te komen maar godzijdank leren we vanzelf onze moedertaal wel en hoeven we niet al te zeer onze best te doen om te kunnen bewegen. Als we ons daar ook nog eens druk over zouden moeten maken.. Tsja, een afasiepatiënt moet dat dus wel. De man die ik gisteren heb ontmoet had zichzelf opgewerkt tot directeur van een bedrijf toen hij zijn infarct kreeg. En dan ben je alles kwijt en kun je maanden niet die woorden zeggen die voor je gevoel op het puntje van je tong liggen.

Als ik in mijn studieboek lees over bepaalde stoornissen bedenk ik me natuurlijk wel hoe erg het moet zijn om zoiets te hebben, maar wanneer je in contact komt met iemand die het zelf heeft meegemaakt krijgt het toch een extra dimensie. Je gaat er net wat meer bij stil staan wat een hersenletsel met zich mee kan dragen en kan je er weer over verwonderen hoe bijzonder het eigenlijk is dat we op zo'n hoog niveau met elkaar kunnen communiceren. En dan besef je je dat communicatie één van de basisbehoeften is van de mens. Want ook al zegt iedereen tegen mij dat we in een individualistische samenleving zitten, in mijn ogen zijn we allemaal groepsdieren.

Afkomstig van rensk.web-log.nl