Ik snap er niets van. Van mezelf kan ik nog een redelijk overzicht creëren, maar bij anderen niet. Maar misschien komt dat ook weer vanuit mezelf. Ik heb geen ander perspectief tot mijn beschikking dan het mijne.

Ik snap er niets van, echt niet. Ik krijg zin om het gewoon maar op te geven, omdat ik toch niet vooruit kom. Denk ik. Wat ik als vooruitgang zou kunnen beschouwen, is dat ik mijn oude beschouwingen hervindt en bijstel, vernieuw. De wereld is zo oneindig groot, waar moet ik heen? Wat moet ik doen? Moet ik dat helemaal zelf uitzoeken? Blijkbaar wel, want het is nooit anders geweest. Ik heb gisteravond besloten volledig volgens mijn eigen ethiek te leven, om een tevreden gevoel te creëren. Maar dat gaat dan weer tegen mijn eigen ideeën in. Ik kan mezelf geen grenzen opleggen, en toch zou ik het zo graag willen. Ik begin me te voelen als één van de velen, verschijnselen te vertonen van iemand die geen idealen heeft die hij na kan leven, geen doel, al is het maar voor een dag.

Het probleem is dat het me nu ook nog wat kan schelen dat er zo'n doelloosheid heerst. Ik was me daar altijd al van bewust, maar ik ging gewoon door omdat ik wist dat dat het beste voor me was. Nu lukt het me bijna niet meer om de draad weer op te pakken. Of ja, het lukt wel, maar het effect blijft uit. Tegelijkertijd vraag ik me dan weer af of mijn geest wel zo vrij is als ik zou willen. Ik kan niet alles openhouden, ik kan niet alles naar binnen laten.

Mijn conclusie tot nu toe, is dat ik ook maar een mens ben. Een beetje slap, en daar houd ik niet van. Ik moet opeens aan Sartre denken. Ga ik maar eens lezen.