Hmmm.
Eens kijken.
Blauw/grijze lucht, een gitaar naast mij, versleten vingers. Koppijn en een protesterende baarmoeder, wallen onder de ogen. Duizelingen, kou en warmte die elkaar afwisselen.
Dat is mijn status. Alles voelt nieuw en voor het eerst; ik weet wel hoe dat komt. Het komt omdat ik mezelf bewust ben van het verschil tussen geschiedenis, heden en toekomst. Het verschil tussen het ene en het ander moment, mijn oude en nieuwe ik. Dit besef komt voort uit het idee dat je een verschijnsel wel meerdere keren kunt ervaren, maar dat de gewenning die daarmee gepaard gaat vals is. Je kunt iets namelijk niet 'altijd' ervaren, omdat je niet al zijn verleden en zijn toekomst nog helemaal niet kent. Je kunt zoeken naar natuurwetten en algemene verbanden -dat is leuk- maar ze zijn verwerpelijk. Hoe vaak kloppen je vermoedens nu eigenlijk? Minder vaak dan je zou denken, toch? Als ik wil leven zoals ik zelf denk dat het de beste manier is, probeer ik dan ook zo open mogelijk te zijn. Het geeft een bepaalde vrijheid.

'Burning every bridge that I cross/to find some beautiful place to get lost'

Lees die zin nog eens? Hij is van Elliot Smith. Hij is briljant. Die zin, niet Elliot Smith, die wás briljant. Hij is nu dood.
Zelfmoord.
Jammer voor hem.