Op een druilerige dinsdagavond...
Hoera!
Ondanks dat ik ziek word van al het leren, heerst bij mij een uitgelaten stemming. Waarschijnlijk omdat ik heb hardgelopen, vanmiddag af en toe de zon door is gekomen -verbazingwekkend wat een invloed iets dagelijks als weer kan hebben op je gemoedstoestand-, en de nieuwe cd van Bjork uit is: Volta. Hij is geweldig. Een soort combinatie van al het goede van haar vorige werk. Ja, dat roept levensvreugde op.
Uiteraard.
Al dat leren brengt overigens, naast een vordering in de richting van het slagen voor mijn examen, nog iets goeds met zich mee; ik moet mezelf dwingen om te denken, en daardoor ben ik er ook niet bang meer voor. Ik heb opeens geen angst meer om te verdrinken in al die kennis die ik wel én niet tot mijn beschikking heb, ik heb immers een grenzen die ik zelf niet eens hoef te bepalen. Binnen die grenzen kan ik dieper op mijn eigen gedachten ingaan dan ik wekenlang heb willen doen. Het leidt naar een mooiere en rijkere gedachtenwereld dan ik in tijden bij mezelf heb gezien.
Al weet ik zelf niet precies waar filosofie en zelfkennis nu eigenlijk goed voor is. Ja, het is leuk. Maar gewoon leven is ook leuk. Ja, het voegt iets toe aan mijn bestaan. Maar het neemt ook die vanzelfsprekendheid en spontaniteit weg die het leven dragelijk maakt.
O, jongens. Het is me wat. Ik ruik salami.
Is 196 keer bekeken