Minstens de helft van mijn volledig uitgedachte schema van vandaag heb ik genegeerd. Weg uit de knellende touwen van mijn eigen strakke regime; het ging even niet anders. Even gitaar spelen, lezen in de zon. Gezien mijn examens -die tenslotte de reden zijn voor mijn tijdelijk geregisseerde levensritme- is dat misschien niet zo slim.
Of wel.
Als ik me niet kan concentreren, gaat het nergens heen. Zolang dat idee in mijn systeem blijft hangen, gaat het goed.

Gek is dat. Om een dagindeling te hebben die al een dag, een week of twee weken van te voren kunstmatig is vastgesteld. Zelf gemaakt. Niet met een natuurlijke drang naar regelmaat, maar uit noodzaak. Vreemd genoeg komen er juist nu, in de momenten dat ik mezelf toesta over mijn eigen leven na te denken, emoties en gedachten los waarvan ik niet wist dat ik ze weggedrukt had. Ze zijn dan ook vooral gericht op frustraties. Alle 'Dinge fuer sich' zijn 'fuer mich' door mijn doelmatig denken of verblinding door emoties.

Bedankt, Freud. Bedankt, Kant. Zelf denken kan ik toch al haast niet meer; verbanden leggen gaat nog net.

Je vous remercie pour l'entretien.