Mijn God. Dit gaat niet goed. Altijd en eeuwig weer die eeuwige liefde geprojecteerd op een persoon waarvan zijn interesse mij niet duidelijk is. Zo makkelijk als hij me hoop kan geven, zo kan hij mij ontmoedigen. Ik heb er niks tegen in te brengen. Heb ik dan zoveel liefde te geven? Waarom wil ik dat dan helemaal niet? Ik leef veel liever op mezelf dan dat ik net zo wanhopig zal worden als al die anderen die alleen naar hun gevoel op dat moment luisteren. Ik wil mijn oude visie niet opgeven, ik vond het wel best zo. Nu begin ik eraan te twijfelen. Als ik zo van de wereld op zichzelf hou, waarom word ik dan iedere keer verliefd? Waarom overkomt het me als een vloek die alleen met wilskracht voor je uit te duwen is? Het is ook fijn geweest, zeker. Maar nu beleef ik slechts de schaduw van de liefde terwijl ik al lang al wist hoe duister die kon zijn. Hoop die is gebaseerd op verlangen naar een ander kan zo vruchteloos zijn. Ben ik in staat een mens te zijn of liegt en bedriegt iedereen zichzelf en anderen? Mensen kunnen zichzelf zo goed voor de gek houden.
Brrr.