En nu wil ik schrijven.
Eerst zal ik mijn emoties overwinnen, daarna zal ik mezelf weer eens grondig analyseren, om vervolgens weer emotioneel te worden. Dan vergeet ik ze en wordt gelukkig, om later weer met hetzelfde probleem te worden geconfronteerd. Dat is de opzet. De opzet van de presentatie over mijn eigen ziel, meneer! Bah.

Alles heeft een opzet, een oorsprong, een kern. Die kern kan ik zelf alleen bereiken door heel veel te praten of te schrijven, en ik voel me ook pas gelukkig als ik dat kan doen. Of liever; veel praten is voor mij één van de manieren om gelukkig te worden. Mijn impulsieve manier van denken en handelen lijkt te veel een onderdeel van mijn karakter om ooit nog te kunnen veranderen. Er is voor mij uiteindelijk maar één manier om orde te scheppen in mijn chaos, en dat is door mijn gedachten te uiten. Ja, ook als ik schrijf orden ik mijn gedachten en ik denk heus wel eens na over wat ik zal zeggen, maar nooit te lang. Als ik mijzelf daartoe dwing, voor een mondeling Nederlandse literatuur bijvoorbeeld, dan word ik emotioneel.

Vreselijk gevoelig ben ik dan. Het is best eng om het idee te hebben dat je maar heel weinig hoeft te doen om je ofwel in tranen uit te laten barsten ofwel een aanval van blinde woede op te wekken. Zo van:

'Als ik in mijn vingers knip, dan gooi je jezelf tegen de grond.'

Dat is erg onhandig. Vooral tegenover anderen, omdat de meeste mensen nu eenmaal geneigd zijn emotioneel zwakke mensen minder serieus te noemen. En terecht; hoe kun je nu in iemands bewering geloven als diegene niet eens helder na kan denken?

Ik heb geen idee of ik me nu aan moet passen aan de rest door duidelijkheid te scheppen in wat ik over wil brengen. Het probleem is, dat op het moment dat ik mijzelf begrijpelijk wil maken, mijn ideeen hun glans verliezen. En dat is lelijk en saai. Chaos versus Logos, dus.

Auw, mijn hoofd. Ik ga in de zon liggen.