Er ligt iets onder de oppervlakte, ik voel het. Het jeukt, het kriebelt, het wil naar buiten. En toch weet ik dat ik eerst veel zal moeten doen om het naar buiten te halen. Beetje bij beetje komt het te voorschijn, langzaam komen de verklaringen die andere zullen veroorzaken of verstoten. Ik weet dat het iets met mensen te maken heeft, met de wereld. Met het verschil tussen mens en dier, dat ik nu niet meer kan ontkennen. Ik weet al te veel.

En daar komen we op een belangrijk punt; ik weet veel, maar ik weet niet eens of het waar is. Wat heb ik er dan aan? Een kennis kan mijn gedachtengang zeker beïnvloeden. Anders zou er niet zoveel context tussen simpele fenomenen zijn ontstaan. Over de belangrijke en minder belangrijke (hoewel je net zo makkelijk van onbenullige problemen naar moeilijke kunt gaan als andersom) dingen die we tegenkomen hebben we al zoveel bedacht. En nog steeds zijn er maar weinigen die de essentie van zoiets werkelijk beheersen. In essentie zullen mensen misschien ook wel altijd hetzelfde blijven. We leggen ons alleen andere taboes op of verwerpen die juist. Het is zo vreemd. Ook als weldenkend mens kun je fouten begaan die iemand die zich absoluut niet bezighoudt met ethiek.

Het komt er voor mij op neer dat alles verandert, behalve dat alles verandert. En toch kun je ook dat weer in twijfel trekken. Mijn conclusie voor vandaag is dat je niets kunt terugbrengen op een paar definities, dat er altijd wel een moment dat je iets tegenstrijdigs tegenkomt. Hoe kom je dan vooruit? Komen we vooruit? Ik heb een bepaald idee, maar de kern van mijn twijfels komt nog niet te voorschijn.

Wordt vervolgd.