Een zaterdag, een kalme zaterdag. Die rust heb ik mij tenminste toegeeigend; waarschijnlijk onterecht, want morgen werk ik weer en daarna gaat de toetsweek vrolijk verder. Soms is het nodig rust te nemen, na te denken. Nee, dat is niet waar. Het is niet noodzakelijk stil te staan bij de achterliggende gedachten van mijn omgeving, zoals ik ooit wel dacht, het is slechts aangenaam. Nadenken over Plato met zijn idee over de ideeenwereld achter de echte wereld en de ideale staat, is aangenaam. Ik heb gisteren besloten dat ik het niet met hem eens ben, want

1)De staat moet weliswaar geregeerd worden door mensen die er verstand van hebben, iedereen moet toegang hebben tot het verstand en, shit, volgens mij zei Plato dat zelf ook al ben ik mijn theorietje alweer kwijt
2) Als we als voorbeeld een paard zouden nemen, is er niet van te voren een ideaal paard vastgesteld in de ideeenwereld, maar vormen wij een beeld van het ideale paard doordat we met de ideale eigenschappen die sommige paarden bezitten met slechts onze waarneming en ons verstand een beeld kunnen vormen

Net als intuitie. Maar goed. Ik ben het alweer kwijt, het is verdwenen, bijna helemaal weg. Ach, wat zou het ook. Ik weet zelf wel waaraan ik denk, en dat is het belangrijkste.

Wie de komende dagen niet uit mijn gedachten verdwenen is, is Maarten. Verdomme, straks is hij verdwenen en heb ik hem maar één keer gezien. De kans dat ik hem ooit nog tegenkom is nihil. Nu wordt hij een schim uit het verleden, zoals de anderen uit mijn geheugen dat allang al zijn. Dat is nu juist wat ik niet wilde, wat ik me voorgenomen had me niet te laten gebeuren. Ik word week van binnen. Of zou dat door de muziek komen?

Ja, vast.