O, ik ben het al bijna kwijt. In dat geval begin ik maar met het citaat, dat vandaag de aanleiding tot mijn overdenkingen is geweest:

‘Wer nicht von dreitausend Jahren
sich weiss Rechenschaft zu geben,
bleib im Dunkeln unerfahren,
mag von Tag zu Tage leben’

Van Goethe. Natuurlijk. Weinig schrijvers die zo vaak zijn geciteerd als hij. Dat kan ook haast niet anders; hij is een van de weinige gelukkigen die zijn trefzekere wijsheden in prachtig rijm tot tegeltjesformaat kan terugdringen.

Het citaat zelf omvat de gedachte dat je pas een goed mens kunt zijn als je nadenkt. Een jaar of twee geleden zou ik het daar roerend mee eens zijn, inmiddels denk ik iets genuanceerder. Vanuit de angst volledig van anderen te vervreemden –en juist daardoor niet met nieuwe visies in aanraking te komen- ben ik gaan leven. In mij zit namelijk de constante behoefte een beter mens te zijn. Om dat te kunnen bereiken is in de eerste plaats zelfkennis nodig en in de tweede plaats het vermogen datgene te veranderen wat je aan jezelf stoort. Bij mij waren verlegenheid en chaos wat ik het liefste uit de weg wilde ruimen.

Nu leef ik. Ik ga naar school, feestjes, ik werk en dat gaat prima. Van verlegenheid heb ik nauwelijks nog last, maar het belangrijkste is dat ik van mijn dag kan genieten zonder dat ik constant aan het tobben ben over de materie waaruit de ziel bestaat. Tot mijn verbazing kan ik leven zonder filosofie- en nog gelukkig zijn ook. Nu snap ik anderen. De rest. De volwassenen.

De laatste paar maanden dringt mij een besef door dat ik alleen maar even heb hoeven af te stoffen om het opnieuw te gebruiken; om na te kunnen denken heb je kennis nodig. Wat mij buitengewoon aan dit besef bevalt, is dat dit het mogelijk maakt zelf te kunnen bepalen wanneer je wilt filosoferen.

Een zonnige zaterdagmiddag lijkt me daar uitermate geschikt voor.