Hm...ik word een beetje in verwarring gebracht. Mijn dagelijkse taak is het zoeken van verbintenissen tussen alles dat bestaat of niet bestaat. Maar beweringen die al jaren geleden uitgedacht zijn, mijn oude basis, beginnen te wankelen.
In groep vijf gingen we met school naar het tropenmuseum. We kregen een inleiding van een jonge Colombiaanse vrouw die ons de mentaliteit van de mensen uit haar geboorteland. Op een gegeven moment vroeg één van de kinderen (zal haast wel Kees geweest zijn) waarom ze zo’n waarde hechten aan de natuur. De vrouw legde uit, dat alles uit de natuur kwam. We geloofden haar niet. Ze vroeg ons of we wisten waar onze T-shirts van gemaakt waren. Katoen. Waar kwam katoen dan vandaan? En toen begon het me te dagen. T-shirts worden gemaakt van katoen, katoen van katoenplanten. Planten komen van moeder aarde. Ik keek eens goed om me heen, en ik besefte dat alles dat ik zag ooit uit de aarde is gekomen. Dat is voor mij de manier geweest om erachter te komen dat alles een verhaal heeft, ieder klein stukje. En ook dat dit alles één grote kringloop is, dat alles uiteindelijk hetzelfde blijft. Voor mij ging alles in cirkels.

Totdat ik het principe achter het Darwinisme ontdekte, het recht van de sterkste, the survival of the fittest, toen werd ik in de war gebracht. Nieuwe ideeën kwamen naar me toe, tegenstrijdig met dat wat ik al heel lang geleden had bedacht. Blijft alles wel hetzelfde? De soorten organismen veranderen ook. Zou het zo zijn dat door bepaalde fases in de verschillende beschavingen datgene overeind blijft dat behoort overeind te blijven en hebben we daar dan middelen als oorlog of etnische conflicten voor nodig? Na een overdosis aan contact met de mensheid kwam ik tot de conclusie dat mensen op zichzelf altijd dezelfde fouten zullen maken. Hun kern is onveranderlijk. Mensen maken dezelfde fouten, maar in een andere context. Mensen roepen veel cliché’s, zo vaak dat bepaalde waarden normen zijn geworden en we de ware betekenis ervan vergeten. Steeds vaker kom ik erachter dat bepaalde dingen die je standaard in je verstand denkt te hebben zitten, voorheen nog helemaal niet voorkwamen bij mezelf.

Met het Darwinisme kwam de Eugenetica. Sterken moeten niet onder de zwakken doorgaan. Ik bedacht me dat dit principe op zich heel logisch was. Is het tegen je natuur in om uitkeringen te verschaffen? Langzaam drong me een opvatting te binnen die ik een lange tijd verafschuwd heb; mensen zijn meer dan een soort dieren, meer dan organismen. Is saamhorigheid een eigenschap die in de menselijke natuur zit? Ik weet het niet, ik ben het eigenlijk helemaal kwijt. Ik hoopte op wat duidelijkheid door dit op te schrijven, maar het enige dat ik kan noteren, zijn mijn twijfels. Ik bevind me midden in een queeste. Eigenlijk vind ik dat ik anderen niet lastig moet vallen met dingen die ik nog niet uit heb gedacht, maar het voelt alsof ik nog helemaal niks heb uitgedacht. Dit vraagstuk omvat alles.

Kuskus,
Sas.