Als ik nu Gogol Bordello luister bedenk ik me dat het toch wel erg leuk was om tussen al die anarchisten/hippies/activisten uit oostbloklanden te zitten, alleen al voor de muziek. Niet dat ik naast 'Nas Drovje' ook maar een woord Russisch of Roemeens of Slowaaks of Lets of Bulgaars versta, maar er zaten mensen tussen die zo ontzettend goede muziek konden maken. Misschien juist omdat je niet kon begrijpen wat er gezongen werd.

Ik moet nog steeds wennen aan het leven thuis. Na al het reizen en vakantievieren en praten met vreemdelingen die Europa doorkruizen had ik alleen maar meer zin om door te reizen. Verder het land in, het land uit misschien. Toch nog een keer naar Budapest, en dan door naar Praag of Wenen. Nog niet naar huis in ieder geval. Maar aan de andere kant besef ik wel dat ik dan thuis waarschijnlijk nog moeilijker weer met beide voeten op de grond zou kunnen komen, me weer aan te passen aan de normaal gesproken zo vertrouwde omgeving.

Het verbaasde me eerlijk gezegd dat ik, zelfs na drie weken in een gebied waar je maar één keer per dag de kans hebt om zonder te hoeven liften in de bewoonde wereld te komen en waar de plaatselijke bevolking Engels noch Duits spreekt, nog geen verlangen had naar wat ik thuis noem. Ik miste hoogstens familie en vrienden; besefte dat het echte begrip 'thuis' voor mij veranderd is. Die warme douche en een schoon bed kun je ergens anders ook wel vinden, evenals een moment voor jezelf. Eigenlijk is die rust die ik hier nu niet vanzelfsprekend kan vinden wat dit huis waarschijnlijk minder thuis maakt.

Maar volgens mij is dat wel een positieve ontwikkeling. Ik heb in ieder geval het idee deel uit te maken van een groter geheel. Dat er meer is. Misschien is dat wat reizen is; loskomen van je vertrouwde omgeving om op te lossen in een nieuwe wereld. Om de een of andere reden krijg ik hier juist het idee van dat reizigers, backpackers, whatever, ondanks dat ze meer van de omgeving zien dan anderen, verwijderd raken van de 'echte' wereld. Omdat ze op het moment dat ze in zo'n korte tijd zoveel landen bezoeken dat ze geen onderdeel uitmaken van welke maatschappij dan ook. Het is een hele eigen wereld. Die voelt aanvankelijk groter, maar maakt het ook moeilijker terug te keren naar mensen die veel minder hebben gezien en zich minder achteloos gedragen.

Ik heb veel mensen gezien en gesproken waarvan ik het idee had dat ze hun oude wereld zo uit het oog verloren waren dat ze geen kritische blik meer konden werpen op hun eigen, nieuwe cultuur. Misschien ben ik wel teveel aan mijn eigen cultuur gehecht om te verlangen naar een andere, vrijere, maar naieve gemeenschap. Ik zal dus terug keren naar het gebied waar ik me afgelopen jaar al in verdiept heb. Toch weet ik dat het anders zal zijn, omdat ik meer heb gezien dan ik iemand ooit volledig uit kan leggen. Maar is dat niet altijd zo? Je kunt nooit je hele leven met iemand delen. Dat kun je als mens niet van een ander verwachten, en die verwijdering wordt alleen maar groter zodra je meer ervaringen opdoet.

Word je hard van.

Ha, maar het was wél leuk!