Madame Duval, zo heette ik gisteren.

Want ja, als je zegt;
'Bonjour, je m'appelle Saskia Buddelmeijeeeeer', dat bekt niet. Dit was wat we tegen de derdeklassers moesten zeggen bij het taaldorp Frans. Als een soort spreekoefening is er een toeristisch dorpje opgezet met verschillende gesprekssituaties, en dan moeten ze met ons praten. Want wij zijn vijfdeklassers, en de Franse studenten waren op. Ze waren allemaal behoorlijk zenuwachtig.

Lief, hoor. Natuurlijk heb ik ze gerustgesteld, en we hebben gelachen. Ik was immers samen met Froukje, en ik zou geen leuker persoon kunnen verzinnen om baliemiep bij de historische grotten mee te spelen dan met haar.

En wíe vindt er een derdeklasser leuk? Ja, ik. Niks aan te doen, maar hij kwam helaas niet tegenover mij te zitten omdat zijn vriend -aardige jongen, daar niet van- eerder bij mij was. Ach, zo gaan die dingen. Hoewel er ook nog een Deutsche Sprachestadt komt, jawel, in het Duits. Er schijnt nog hoop te zijn.

Ik voel me oud en jong tegelijk.

En wíe heeft een acht voor haar Duitse mondeling gehaald? Ja, ik! Het kostte wat moeite, maar dan heb je ook wat. Al heb ik minstens een halve punt meer enkel door mijn goede imago.

Merciaurevoir.

Auf Wienerschnitzel.