Mijn, mijn.
Neeneeneenee.
Ik was eerst, ik.
Om ziek van te worden gewoon.
Welnu, het zit zo; wij moeten nu voor school zo'n beetje gaan bedenken wat voor profielwerkstuk we gaan maken. Daar had ik al iets op bedacht, ik liep namelijk al tijden met het plan in mijn hoofd om een muziekstijl te onderzoeken en met die verworven kennis een eigen muziekstuk te componeren.
Is het niet geweldig?
Maar dat terzijde. We hadden tijdens wiskunde besproken wat we misschien wilden gaan doen. Mijns inziens ben ík op dat moment in enthousiasme min of meer 'per ongeluk' met dat idee naar voren gekomen, om later pas te bedenken dat ik dit hoe dan ook alleen wilde doen, terwijl ik het voorstelde als een gezamenlijk plan. Daarna, beseffend dat dit een nogal cruciaal moment was, heb ik wel nadrukkelijk gezegd dat ik nog niet zeker wist of ik het wel samen wilde doen. Mijn vriendin (we zijn niet heel dik, gewoon schoolvrienden) denkt dat zij het als eerst heeft bedacht. Nu weet ik niet zeker of ik op dat moment helemaal zelf met mijn idee naar voren ben gekomen -hoewel ik wel dacht dat het wel zo was-, maar als zij het toen heeft voorgesteld is het logisch dat zij denkt dat het haar idee was.
Verdomme, ik wist wel dat ik toen voorzichtig moest zijn, en dat heb ik ook gedaan. Daarom heb ik er verder niet meer aan gedacht. In de verondstelling dat ik het goed geregeld had, ben ik later zonder verder overleg (oké, het was een fout om het niet eerst met haar te bespreken) naar mijn leraar gegaan om te vragen of mijn idee goed en leuk was. Hij was enthousiast.
Wat me het meeste steekt, is dat zij toen tegen mij niets heeft gezegd. Ze zei wel tegen de leraar dat ze zelf nog niets wist, wat achteraf gezien misschien een hint naar mij is geweest, maar wat heb ik aan hints van iemand waarmee ik blijkbaar maar met moeite kan communiceren?
Goed.
Vanmiddag vertelde ze me vlak voor de les geschiedenis dat ze naar Schulp (de leraar die de profielwerkstukken regelt) toe is gegaan om iets te doen aan haar probleem. Wat ze vertelde was vaag, maar het ging over háár idee waar ík mee vandoor was gegaan.
Ze was niet eens boos.
Ze vond gewoon dat ze gelijk had. En Froukje vond óók dat ze naar Schulp moest gaan, want die was erbij en zei dat mijn vriendin eerder met het idee was gekomen op dat moment. Dat is de reden dat ik erover twijfel. Maar waarom moet ze er nou iemand anders bijhalen? Ik heb me het hele blokuur op te zitten vreten van woede, onbegrip en machteloosheid.
Daar ben ik heel goed in.
En eigenlijk voel ik me nog steeds zo als ik erover nadenk. Ik heb zelf ook niet alles goed gedaan, dat wéét ik. We hadden meer moeten praten. Dat moet nu alsnog.
Want ik heb gelijk.
Is 201 keer bekeken