Met een gat in mijn broek en geitenwollensokken. Plus een soort fluwelen sweater van een jaar of zes geleden. En mijn haar zit ook al niet. Ben ik even blij dat ik niet naar buiten hoef. Hoewel, misschien had ik dat moeten doen, dan had ik vast geen zaterdagse hoofdpijn gehad.

Verdorie, ik had zoveel willen doen op deze dag. Om te beginnen wilde ik eindelijk mijn kledingkast opruimen. Nu ja, dat is gelukt. Het duurde alleen zo lang; op sommige dingen is het moeilijk te kiezen, op het moment zelf had ik het liefste alles in een solide vuilniszak naar het verre Zuiden/Oosten/Westen/Noorden gestuurd.

Niet dat ik me zo'n zorgen kan maken om mijn decadente instelling wat kleding betreft. Als de armen zo rijk zouden zijn als ik, zouden ze precies hetzelfde reageren op die overvloed aan kleding waarvan nauwelijks wat bevalt. Ik heb 'niks om aan te trekken', zeg maar. Me teveel laten beïnvloeden door mensen, of liever Een Mensch, die nu eenmaal heel anders denkt. Sowieso iets lastigs voor iemand die graag iedereen aardig wil vinden. Maar ik heb na veel proberen de moed toch opgegeven; ze zoeken het maar uit. Tja. Ik wil wel boven het gedrag van anderen staan, maar dan moet daar wel reden toe zijn. Vandaar de drang om mijn levenshouding wat te verbeteren.

En eindelijk eens zelf aan de beurt te komen. Het is een fout die ik blijf maken, een fout die meer mensen zullen maken, en iets dat je pas veel later merkt dan het eigenlijk begint. Om dan uit te komen op een punt waarin je je al zodanig vernederd kunt voelen dat het moeilijk is redelijk te blijven in plaats van uit te barsten in tamelijk onredelijk geschreeuw waar niemand beter van wordt.

Om dat te verbeteren, wilde ik eigenlijk vandaag alles meteen goed aanpakken. Het gaat alleen niet zo snel, op zo'n grijze zaterdag. Maar ik ben op dit moment tenminste weer vrolijk, al is het maar door dwangmatig aan die krullenbol te denken.