Postmodernisme.
Verrek.
Blijken mijn proza, mijn songteksten, mijn tekeningen, mijn visie onderdeel te zijn van een bepaalde stroming.
Een stroming, die al twintig jaar bestaat.
Ben ik daar blij mee, of niet?
Ben ik blij, dat ik meer kans heb op erkenning, dat anderen deze vorm van denken binnen de westerse cultuur kon brengen zodat die er rustig aan kon wennen voordat ik met mijn creaties kwam, dat ik bij een groep kan horen, dat ik niet de enige ben? Of ben ik juist teleurgesteld, dat ik niet orgineel ben terwijl juist het idee is dat niemand origineel kan zijn?
Grappig dat het hele idee uit de jaren '80 en '90 zo alleen maar duidelijk wordt.
Toen heette het generatie nix, terwijl ik dacht aan van alles en nog wat. Maar misschien is dat ook wel een soort niks.
Ik voel me nietsig.
Kaal.
Misschien is deze beschouwing ouder. Kunstenaars die zo lijken te denken bestaan al veel langer. Feit blijft, dat het lijkt alsof ik niet de enige kan zijn. Waarom ben ik stiekem dan toch op zoek naar lotgenoten? Ook al heb ik besloten dat zulk onzin niet werkt, dan. Het irritante is, dat het net zo is alsof je je niet kunt onderscheiden van anderen maar dat je je ware gelijke ook nooit lijkt te kunnen vinden.
Ben altijd op zoek.
Nog steeds.
En ik krijg er fucking koppijn van.
Ik ben een stripfiguur van mijzelf.