Gisteravond heb ik mij door Amanda en Tamara laten opmaken. Gewoon, mascara, oogschaduw, eyeliner.
Het was horror.
Het jeukte & kriebelde en ik voelde me een lelijke snol en bovendien totaal niet mezelf. Alsof ik als enige als een hoer verkleed was gegaan tijdens een verkleedfeest van hookers & pimps terwijl iedereen wist dat het toch een gewoon feest zou worden. Ik voelde me toegetakeld alsof iemand mij een blauw oog had geslagen. Ik voelde me alsof ik van mijn geloof was gevallen, mijn eigen principes had verloren, terwijl ik graag mijn eigen taboes doorbreek, of dat probeer ik dan, tenminste. Ik voelde me een verfdoos terwijl ik bijna niets op mijn gezicht had zitten.
Terwijl ik het bij hun altijd heel leuk vindt staan.
Hoe lelijk kun je jezelf voelen met een beetje gezichtsverf? Hoe komen mensen op het idee dat het mooier is? Waarom trekken ze niet gewoon leuke kleren aan in plaats van in hun gezicht te smeren? Waarom smeren mensen iets in hun gezicht dat kriebelt? Dat uitloopt als je ermee door de regen fietst?
Het wordt vast een stuk moeilijker te genieten van regen als je make-up ophebt. Waarom iets gebruiken dat jouw momenten van klein geluk beïnvloedt?
Ben ik dan de enige die schoonheid ziet in de krullen die je krijgt van opgedroogde haren, opgedroogd in de zon die je huid zo mooi bruin heeft gekleurd?
Ben ik dan de enige?
Is 155 keer bekeken