Ik ben maar wat blij dat ik kan trainen. Samen bedoel ik, ik ben vanochtend nog een heel stuk gaan fietsen. Dat was heel leuk, maar mijn hoofd...
Oei.
30 kilometer hersenspinsels.
Wat menselijk contact is soms gewoon nodig. Daarom was ik ook zo blij dat Amanda me belde of vanavond nog naar de club zou komen. We lullen altijd heel wat af.
Maar daar komt eerst de aardige Vincent. Hij vertelt me dat hij zaterdag naar Berlijn gaat, zodat hij een concert van The Cure bij kan wonen. Heeft hij al eens gedaan, toen hadden ze hun drie beste cd's helemaal gespeeld, was erg gaaf etc.
Goh.
Nou, veel plezier, zeg ik.
'Ik ga 7 september naar Kaiser Chiefs in Paradiso.'
'Lijkt me ook leuk.'
'En dichterbij.'
'Dat ook.'
Later komen de irritante Vincent en zijn irritante broertje er ook bij staan. Ik was bijna vergeten dat ze bestonden. Gelukkig zijn ze tegen mij apart wel heel aardig, er moeten gewoon geen anderen in de buurt komen.
Ze vragen me voor de honderdste keer of ik een leuke vakantie heb gehad -'Ja hoor.'- en vertellen me dat ze op trainingskamp in Duitsland zijn geweest.
'Waarom?'
'Tja, dat had mijn moeder geregeld. Het was heel zwaar, we trainden wel vier keer op een dag.'
'Duh. Het blijven Duitsers natuurlijk.'
'Nou, dat bleek. Pffft.'
'Maar het was wel gezellig?'
'O, jawel.'
Ze blijven een beetje vreemd, die Duitsers. Toch beginnen deze mensen er al aardig op te lijken.
En daar komt Joost.
Wees voorbereid op een uitgebreide praatsessie van uren.
We kletsen wat en gaan ons omkleden. Net als ik al helemaal ben omgekleed, komt Amanda aan.
Gezellig!
We praten, en we praten, en het gaat in de eerste instantie weer eens helemaal nergens over, maar we bespreken ook de grotere dingen des levens.
Bovendien heeft ze het net uitgemaakt met een jongen met een vage jongen met een vage naam. Hij was eerst heel aardig, maar toen was het aan, en toen deed hij weer heel raar.
Kan gebeuren, natuurlijk.
We leggen onze boten in het water en onderweg word ik aangehouden door Joost.
'Sas, ik móet iets zeggen van Karlijn. Zij vindt Koen toch niet leuk en Koen vindt haar toch ook niet leuk maar dat wilden ze niet zeggen of zo, want dat mocht Amanda niet weten en ze wilden het toch geheimhouden of zo, en dat moest ik jou vertellen want je mocht het er niet over hebben.'
Ik kijk hem met grote ogen aan. Wat?
'Ik snapte er ook niks van, maar ze stuurde en sms-je en ik geloof dat ze het nogal belangrijk vond dat ik het zei.'
'Nou ja, het komt er dus op neer dat ik niks over Koen mag zeggen.'
Joost kijkt ontzettend opgelucht. Ik weet wel hoe mensen werken. Je hoeft niet alles te snappen, zolang je maar een beetje begrijpt.
Het varen zelf gaat niet zo snel, onze conversaties des te meer. Tja, wat wil je, drie weken op vakantie en meer. Ondertussen schreeuwt Amanda af en toe; 'Antipastiiiii!' want dat ben ik.
Die ex-vriend van Amanda bleek best wel erg te zijn. Hij belde haar op om te zeggen 'wat hij met haar zou gaan doen'. Die jongen dacht dat ze daar geil van werd.
Hij moet nog een hoop leren.
Wel meer, blijkt later. Als we in de kleedkamer zijn vertelt ze dat hij echt niet wilde begrijpen dat ze er niet geil van werd. Toen heeft ze maar verteld dat ze dronken was toen het aanging, of zo.
'Toen stuurde hij een mailtje terug met; 'Waarom maak je geen gebruik van me?''
HAHA.
'Hahahahaha. Wat een mafkees, haha.'
'Inderdaad, haha.'
'Nou, die jongen van Tamara dan, met z'n seksspeeltjes.'
Tamara was er per ongeluk achter gekomen dat hij 'vreemde apparaatjes' in zijn kast had liggen, een holle dildo's. Met flikkerende knopjes.
We douchen en verspreiden een kokoswalm met de nieuwe douchegel. Jezus. Maar wél goed voor mijn droge huid.
Ha.
Ik vertel haar over mijn nieuwe bril.
'Ik voel me net als een secretaresse.'
'Dan moet je dat colbertje van je zonder shirt aandoen.'
'Dan voel ik me net een secretaresse die haar baas tot seks verleid en hem daarna aanklaagt voor verkrachting.'
'Geil toch.'
En zo gaat het de rest van de avond nog door.
Het kanoën ging overigens lekker.