Hardlopen, ja.
Ik lijk wel gek.
Gelukkig is het gezellig om Sandra weer eens te zien. Die zie ik alleen bij deze warming-up loop in Assendelft. De vriendinnen van mijn moeder zijn ook best aardig.
Mijn moeder, Ina, kan het hardste lopen van allemaal, omdat ze traint voor de marathon van Berlijn, en ik ben vreselijk trots op haar dat ze dat zomaar gaat doen. Voor haar is die 7,5 kilometer uitlopen van gisteren, toen ze 23 kilometer heeft gelopen op de training. Voor mij is die 3 kilometer die ik ga lopen echt een warming-up voor het winterseizoen als ik mijn conditie ga bijhouden met hardlopen en mijn kracht met gewichten en oefeningen.
Toch heb ik van de week al 5 kilometer gelopen en de dag hiervoor gevaren. Voor ik begonnen ben lijkt het me nog vrij onzinnig om zo'n korte afstand te gaan lopen. Als ik ga inlopen denk ik dat het idioot is om hier uberhaupt aan te beginnen.
Maar daar moet ik eigenlijk gewoon niet aan denken. Om mezelf af te leiden kijk ik naar de mensen die al even stijf nog voorbij komen hobbelen.
Haha.
Ik zie een man die eruit ziet alsof hij de sportkleren heeft aangetrokken van zijn vriendin. Een vriendin die aan aerobic doet. Ik zie ook een paar van die kinderen waar ik waarschijnlijk mee ga lopen, van zo'n vereniging.
Dan komen we bij de start. De 7,5 kilometer vertrekt 5 minuten eerder dan de 3 kilometer, dus ik kan nog even afscheid nemen van Ina.
'Je gaat hardlopeeeeeeh!'
'Jaaaaaaa!'
'Heel haaaaaaard'
'Nee.'
'O. Maar toch ga je hardlopeeeeeen!'
'Jaaaaheuwahlwla!'
'Nou, succes hè?'
'Jij ook, sjchat.'
'Goed sjchat.'
Dus.
Zou gaan wij met elkaar om in de familie.
Ik loop door naar de start. Had ik niet beter een langere afstand kunnen kiezen? Maar het loopt zo lekker hier, over dat lange fietspad door de polder, keren bij de watertoren.
De kinderen voor me gaan gekleed in professionele sportkleding en hebben het over dingen die waarschijnlijk van alles met hardlopen te maken hebben. Ze gaan voor de 11 minuten.
Ik niet.
Ik loop gewoon.
En dan gaan we, eindelijk. De wind waait in mijn gezicht en ik heb er zin in. Als je zo rechtdoor gaat lijkt het langer, maar ik heb wel een gevoel van vrijheid zo. De avondzon schijnt in mijn gezicht en kleurt de velden van riet goud. Je hebt hier altijd prachtige zonsondergangen omdat het zo vlak en weids is.
Het gaat heel goed, en voordat ik omkeer begin ik al te versnellen. Gewoon voor mezelf, want die anderen bijhouden kan al lang niet meer. Die komen me nu al tegemoetlopen, en hard ook. Na het keren versnel ik nog meer, en meer, en meer. Bij de bocht geef ik me al voor 80%, als ik de rij met mensen bereik 90. Omdat ik de laatste ben en duidelijk bezig ben met een eindsprint, moedigen ze me heel hard aan.
'Kom op, ga door, je kan het!'
'Sneller, sneller!'
'Nog een klein stukje...'
Dat had ik ook al gezien hoor, meneer, en dan geef ik alles om het voor de 15 minuten te halen ook al weet ik niet of ik dan een goede tijd loop of niet. In ieder geval vonden de mensen het leuk om te zien, geloof ik.
Ik ben nog aan het uitrennen als een man me naar mijn naam en woonplaats vraagt. Dat is toch ziek? Mag ik even uithijgen, meneer? Geen idee wat ze met die gegevens moeten, maar het zal wel goed zijn. Nog even uitlopen en dan water halen en wachten tot Ina binnekomt.
Dat is heel snel al. Ze ging lekker, zei ze, dus deed ze niet rustig aan.
We hebben allemaal heerlijk gelopen en kletsen nog wat na. Als we naar huis rijden is de echte zonsondergang er.
God, ik voel me heerlijk.
Morgenochtend ga ik weer.