Vandaag raakte ik in de war bij het zijn van Max Havelaar-bananen.
O ja, bewust leven. Een tijd geleden (een jaar) was ik daar zeker mee bezig, maar hoe kan het anders als iedereen om je heen daarover blijft doorgaan? Ik heb nog steeds het idee niet te weten wat er nou voor probleem is. Weet je wat het is? Als ik een milieu-activist hoor praten over bijvoorbeeld de veranderingen in het klimaat heb ik het gevoel alsof hij als een dominee over het einde van de wereld predikt. Dat wordt al eeuwenlang gedaan. Is het niet een overstroming, dan is het wel een meteoriet.
In de winter vind ik me in de cynische kijk op dit soort dingen, maar in het voorjaar en de herfst wordt het moeilijker. Dan besef ik opeens dat ik nog steeds van de natuur hou, ook al laat ik dat liever niet zien om mijn imago als hippie niet te versterken.
Want dat imago heb ik. En ik begin er een beetje een hekel aan te krijgen, want hippies associeer ik niet met nuchtere, moderne mensen maar met slome nietsnutten die niet veel anders doen dan zich suf blowen.
Maar ja, wat heb ik te zeggen over wat andere mensen van mij moeten denken, niet waar?
Waar ik nog meer van ga twijfelen is het zien van arme kindertjes in Afrika op de televisie. In hoeverre heeft het zin bij te dragen aan een land dat telkens in oorlog raakt? Hard om te zeggen, maar je moet natuurlijk wel kijken naar waar je geld in steekt.
Maar in hoeverre is het nuttig om een wit armbandje te dragen om te laten zien dat jij dat bandje hebt gekocht 'to make poverty history'? Als ik het zelf zou willen dragen zou ik er nog honderd keer over nadenken, terwijl ik het bij iemand anders als iets positiefs zal zien.
Maar misschien ook niet.
Die gele bandjes hebben me destijds ook in grote twijfel gebracht. De meeste mensen dragen het omdat het mode is, 'en tegen kanker, want dat is heel erg'. Dat dan ook wel weer. Toch vond ik het vreemd. Waarom nu opeens wel? Waarom niet gewoon wat doneren bij het Nederlandse kankerfonds, zodat je beter kunt checken wat er met het geld gebeurd? Pas toen ik ergens in mijn msn-lijst mensen tegenkwam die een kruis voor hun naam zetten en daarachter; 'zet een kruis achter voor je naam als je tegen kanker bent!' begon ik me er echt boos om te maken. Vooral toen één daarvan aan mij vroeg waarom ik het niet deed en tegen me begon te schelden toen ik zei dat het was omdat ik het nogal nutteloos vond. Block.
Toen kwam Dance4Life bij ons op school. Het kwam erop neer dat je geld in moest zamelen om AIDS te bestrijden en dan kon je naar een feest met allerlei beroemde artiesten. Ik heb eraan meegedaan omdat ik wat ze zeiden zeer overtuigend was (iedere 6 seconden sterft er iemand aan AIDS, dat zegt voor mij genoeg). Ze deden nogal hip omdat het bedoeld was voor jongeren, maar dat vond ik nog wel geinig.
Een jongen uit de zesde blijkbaar niet. Het was een type dat zichzelf nogal serieus nam. Hij schreef later in de schoolkrant dat hij het belachelijk vond dat zoiets belangrijks op zo'n onserieuze manier gebeurde. Dus, een heel verhaal waarom dat zo vreselijk was, nogal zeurderig.
Toen bedacht ik dat acties als Livestrong en Dance4Life eigenlijk helemaal niet zo stom zijn. Het is misschien zo dat er heel wat mensen tussen zitten die helemaal niet aan zo'n actie meedoen omdat ze het doel ervan werkelijk willen steunen, maar die mensen met kanker/AIDS/dierenliefde zullen er maar wat blij mee zijn.
Tada. Een echt, tevreden, Saskia-standpunt.
Toch ben ik nog steeds niet zo'n fan van massademonstraties, ook al was ik er maar bij één aanwezig. Die was wel meteen behoorlijk massa, zodat ik goed kon schrikken en mezelf beloven dat ik niet meer aan zoiets zou meedoen. Van tevoren waren mijn eigen idealen me duidelijk, toen ik daar tussen de mensen stond en ze begonnen opeens te juigen om iets dat ik niet kon verstaan, niet meer. Ik wilde weg.
Hoewel dat misschien kwam omdat ik bij die demonstratie mijn ex-vriend (dat wist hij toen nog niet, vandaar) had gezien. Hij is ook één van de mensen die me hebben laten twijfelen aan de oprechtheid van idealen. Dat komt ook omdat hij bij de jongerenpartij van Groen Links zat en acties voerde etc. en daar vooral heel interessant over deed. Heel zielig eigenlijk. Daardoor heb ik ook een grotere hekel aan mensen die zichzelf te serieus nemen en een grotere neiging ze voor lul te zetten. Excusez le mot.
Sindsdien besefte ik me ook dat er in de hippietijd misschien zonder ons menselijke kuddegedrag niet zoveel demonstraties waren geweest. Vandaar dat ik zelf liever niet als hippie gezien wordt.
Haha, weer zo'n alto.
Omdat ik over ieder standpunt dat ik aanneem meestal heel lang nadenk, is zoiets als dit uiteraard helemaal een issue.
Die bananen.