Het is vreemd om zo lang alleen te zijn, daar heb ik maandenlang geen kans voor gehad. Het wordt meteen duidelijk wat er zich in mijn gedachten afgespeeld heeft de laatste tijd, en ik kom er niet vanaf omdat ik er eigenlijk niet vanaf wil. Ik heb al zo vaak afscheid genomen, het werkt toch niet.
Dus.
Nou en?
Wat maakt het eigenlijk ook uit. Het is mooi om uit het raam te staren en nadenken over hoe vreemd mensen en hun gedrag zijn, hoe vreemd alles is. Soms wordt het waanzin en dan lees ik een oude Donald Duck.
Alle dingen die nog gedaan moeten worden doe ik in etappes omdat er dan minder leegte ontstaat. Leegte is er sowieso, dat was er al toen mijn dagen volzaten. Misschien begin ik over een tijdje eens met tekenen. Maar eerst schrijven.
En dit is een begin.
Om leegte te vullen.