Er is,
Niets.
Niet nu.
Zolang als ik me bezig kan houden met gedachten, zo snel voel ik totale leegte. Ik ken het, ja.
En niets is helemaal goed, of
Helemaal fout.
Klinkt dat poëtisch? Dat heb ik soms. Op het moment heb ik niet echt iets om over na te denken en zo. Het gekke is dat ik op momenten van verveling meer dingen schrijf, teken, of schilder dan als ik werkelijk iets in me voel opborrelen. Dan ben ik nog te bang om het te verwoesten.
Hoe langer ik een bepaalde stijl aan probeer te nemen, des te moeilijker wordt het. Vaak ben ik er van overtuigd dat ik nu de juiste houding heb gevonden. Meestal is dat de rustige, relaxte, waarschijnlijk omdat ik merk dat mensen dat een prettige eigenschap van mij vinden. Dat ze bij mij tot rust kunnen komen. Toch vreemd dat zij zich door mij rustiger voelen, terwijl ik me bijna nooit echt rustig voel, alleen 's avonds.
Soms ben ik gewoon heel enthousiast over wat ik zelf gemaakt heb, maar is het best lastig om anderen te vinden die dat enthousiasme delen. Dat is vreemd omdat ik zelf waarschijnlijk door de dolle heen zou zijn als ik iemand zou ontmoeten die hetzelfde doet als ik.
Aan de andere kant, ik vind het leuk als iemand het leuk vind hoe ik ben, maar jezus, dat zijn dan meteen van die wanhopige types. Zo van, ik heb geen leven, laat me proeven van de jouwe, o, Saskia, vertel ons meer, meer, meer!
Ieh.
Maar ja. Wat zou het? Al haat ik mezelf, er zijn nog mensen die me aardig vinden.
Ergens.