Eindelijk

Met een enorme vaart heeft de tijd zich verplaatst tot ver na middernacht.
Het is hier leeg.
Met de tijd is bijna iedereen vertrokken om elkaar elders op te zoeken, alleen wij zijn hier nog. Eerst vertrokken de vermoeide mensen die nog moeten werken of gewoon niet van feesten houden, en toen moesten we afscheid nemen van steeds meer mensen die we allemaal kennen of net hebben leren kennen, later verlieten een aantal snollen die onze muzieksmaak kennelijk niet delen het pand.
Toch is er geen rust in de donkere ruimte van deze kelders. Er klinkt muziek, muziek die we voelen in onze buik en onze botten, muziek die ons aanmoedigt meer te bewegen, sneller, harder mee te zingen met de teksten die we allemaal woord voor woord uit ons hoofd kennen. System of a Down, Muse, Franz Ferdinand. Quinett, Frank, Tim, Robin. Of zo.
En eindelijk, eindelijk voel ik dat mijn aan elkaar klittende principes zich losmaken uit mijn gedachten, net zolang totdat ik alleen nog maar kan denken aan de muziek en de bewegingen van mij en de mensen om me heen. Niets staat me meer in de weg.