Dude.
Het leven is kort.
Ik ben vijftien en ik ben er nu al achter, dat hoort niet. Altijd heb ik gedacht dat ik daar misschien achter zou komen als ik dertig was, of vijftig, of tachtig.
Maar nee. Bij Saskia moet alles anders, het liefst ingewikkelder ook nog. Gelukkig weet ik tenminste iets, zo ongeveer, denk ik, misschien.
Ik heb namelijk eens nagedacht over dat ik mijn verhalen en herinneringen zo ontzettend graag vertel en ze het liefst ook vastleg. Anders ben ik zo bang vergeten te worden. Toen dacht ik aan al die schrijvers die zeggen dat ze schrijven omdat ze aan de vluchtigheid van het leven willen ontsnappen. Ik dacht, nou ja, dat klopt wel zo'n beetje.
Verrek, ik ben nou al weer kwijt wat ik wou zeggen.
Het zal wel weer iets met oude visies en nieuwe visies en verwarring en egoïsme te maken hebben en al die shit.
Ach.
Ach.
Is 131 keer bekeken