Genietend van een nog wat waterig zonnetje lig ik in het gras, luisterend naar mijn lievelingsmuziek. Dan verdwijnt de zon weer, maar het is niet voor even en zoveel wolken zijn er nu ook weer niet. In mijn ooghoeken zie ik een figuur met een fiets naast me verschijnen. Het is een man. Een enge man, vermoedelijk. Mannen die op dit soort plekken met een fiets blijven meestal net zolang stilstaan tot je door hebt dat ze eng zijn en je rustig chagrijnig kunt worden en weg kunt lopen. Ondertussen ben ik de man druk aan het negeren, maar hij verdwijnt nog niet. Als ik opzij kijk zie ik dat zijn mond beweegt. Nog even zet ik de muziek op pauze, en ik hoor hem nog net ‘Stoor ik je?’ murmelen. Verder negeren dan maar. En ja, hij gaat weg. Zielig hoor.