Nou ja, toch maar weer eens tijd, vind je niet? Tegen wie ik het ook heb.

Soms maken mensen me zo verdrietig. Gewoon, omdat ze verdrietig zijn, er verdrietig uitzien, of dingen doen waarvan je weet dat ze verdriet zullen krijgen. Mijn incasseringsvermogen is groot, maar verdrietige mensen, daar kan ik niet tegen. Woedend kan ik erom worden, bijna stampvoetend als een klein kind.
Wees-nou-godverdomme-gelukkig!
Van dat soort.
Het is net zo moeilijk te accepteren dat mensen ongelukkig zijn als wanneer ik meen iemand respect te geven en denk dat ik het niet terug krijg.

Maar nu moet ik naar bed.

Dagdag.