O God, een periode van twee weken waarin ik nergens over na kon (en mocht van mezelf) denken. En toen had ik opeens tijd voor mezelf. Na een paar uur heb ik besloten dat ik vanmiddag ook nergens over na hoef te denken, het komt allemaal later wel. Later.

Toch, er is zoveel gebeurd. Zelden ben ik zoveel in aanraking gekomen met de dood, nou ja, misschien eerder de reactie van de mens op de dood. Het verschil tussen hoe weinig mensen kunnen verdragen in het dagelijks leven en hoeveel in extreme situaties heb ik altijd verbazingwekkend gevonden. Ik wist niet dat mijn vader zo'n goede man was, mijn neef zijn humor altijd bewaard kon blijven, mijn vrienden zo goed wisten hoe ze moesten reageren en luisteren, dat ik zelf nog zo gelukkig kon zijn onder een wetenschap die me altijd droevig zal blijven stemmen.

Het vreemde is, dat er niemand dood is. Alleen maar weg. O God, ik besef me opeens hoe vreemd het is hier zomaar over te schrijven terwijl ik er eigenlijk niet zo goed over kan spreken. Ik heb me voorgenomen nergens over te liegen tegenover mezelf. Zolang ik dat onthoud, zal ik me schuldig noch overmoedig voelen.

Tja, zoiets. Kan het niet zo goed uitleggen, maar het is prettig te weten het geprobeerd te hebben.

Dag.