Hallo.

De reden dat ik schrijf is lastig te verklaren, en misschien doe ik het daarom ook wel. Als ik het zo niet kan, kan het meestal helemaal niet. Of ik nu tegen mezelf lieg, weet ik nog niet. Maar ik kan niet eeuwig bang zijn om fout te denken, omdat ik nooit zal weten of ik helemaal goed bezig ben. Er zijn wel momenten dat ik daar bijna zeker van ben dat het de goede kant op gaat, wel vaker zelfs. Dat zijn momenten van puur geluk, en ik weet niet of het geluk wordt veroorzaakt door mijn denken of dat mijn denken dan wordt veroorzaakt door mijn geluk, of beide.

Nee, goed en fout zijn niet gemakkelijk te scheiden. Het is zo lastig, en toch wil ik het zo graag weten, ook al is het bijna ondoorgrondelijk. Je kunt wel zeggen dat je goed en fout niet moet scheiden, maar dat is tegelijkertijd net zo goed een opvatting over wat goed en fout is. Na vele analyses heb ik voorzichtig de conclusie getrokken dat er opvallend veel dingen in deze wereld zijn die op die manier in elkaar zitten.

Een fenomeen dat wordt bevestigd door de tegenstelling ervan.

Voorbeeld; alles verandert, behalve dat alles verandert. Op die manier.

Dit is ongeveer wat ik laatst tegen een vriendin van mij vertelde. Normaal gesproken vallen we bijna over elkaars woorden om dingen te vertellen die onze overeenkomstigheden aantoont. Op dat moment had zij echter last van een vervelende gemeenschappelijke kwaal; ze had niets te vertellen, wist niet wat ze dacht, was afwezig. En omdat ik wist dat het geen zin had om er iets bij haar uit te trekken, begon ik maar zelf te praten. Het voelde wel prettig, ook al wist ik dat zelfs woorden die haar normaal gesproken tot verukking zouden brengen haar niet raakten. Dat is natuurlijk afhankelijk van je gemoedstoestand, je emoties kunnen je wereld alleen de kleuren geven die op dat moment bij je passen.

En dat is wat mij af en toe zo bang kan maken, mijn verlangen naar mensen zowel op kan wekken als afschrikken. Niemand ziet dezelfde waarheid. En dat creëert zo'n enorme eenzaamheid, die ik altijd zal blijven proberen te overbruggen omdat mijn ethiek mij vertelt dat ik door moet zetten als ik gelukkig wil blijven. De verschillen tussen mensen zijn voor mij de laatste tijd zo moeilijk te accepteren. Ik kan geen kritiek meer hebben, krijg niet de voldoening die ik verwacht. Maar dat zal ongetwijfeld komen omdat mijn visie op mijn eigen persoonlijkheid van optimisme langzaam naar pessimisme vertroebelt. Komt wel weer goed, ik ben nog lang niet verslagen.

Blablabla

Dat voelt goed.