Ik weet niet wat ik moet schrijven, niet eens wat ik moet doen. Het overdondert me dat ik zulke heldere gedachten heb en behoefte om te schrijven, maar dat ik het toch gewoon niet doe. Omdat ik teveel denk of zo, zoiets. Vandaag was ik heel voorzichtig weer begonnen met dingen die verder gaan dan mijn eigen wereld, en ik was alleen maar bang om weer meer in de war te raken. Misschien ben ik er gewoon nu nog eventjes niet klaar voor. Want als ik begin na te denken over conclusies die ik voorheen met veel moeite heb getrokken, dan kan ik ze niet eens aanpassen, moet ik ze meteen volledig weggooien. En dan heb ik weer niets aan mijn oude visies. Dat kan zo vermoeiend zijn.

Daarom had ik mezelf juist toegestaan, zelfs gedwongen om helemaal nergens aan te denken omdat ik merkte dat ik mezelf alleen maar tot last wordt als ik te lang doorga. Maar ik zou het gewoon zo jammer vinden mijn oude zelf te verliezen. Altijd heb ik geweten hoe anderen geholpen konden worden als ze gewoon maar zouden beginnen met schrijven, iets doen met hun gedachten om hun lusteloosheid te verliezen, en nu weet ik het zelf niet meer.
Het is gewoon stom. Waarschijnlijk stel ik weer te hogen eisen aan mezelf en zo. En al die shit. Altijd allemaal troep, en wat moet ik ermee? Aan de andere kant, wat moet ik zonder? Het is me zo dierbaar dat ik het onmogelijk weg zou gooien, omdat ik anders een minstens even groot schuldgevoel veroorzaak als het gevoel dat ik niets kan.
Ik kan het wel.
Dat weet ik wel.
Ik heb altijd al geweten hoe ik voor mezelf moest leven, niet te afhankelijk van anderen maar ook niet te afstandelijk, zodat ik noch krepeer in de afwezigheid van anderen, noch mezelf zit op te vreten als ze er wel zijn. De neiging naar misantropie, daar heb ik nog wel eens moeite mee, maar dan weet ik dat ik alleen moet zijn of zo. Of gewoon doorzetten en toch maar met mensen gaan praten, of tja, schrijven. Het is lastig om jezelf ertoe te zetten iets te doen. Maar ik kan toch niet echt zonder.

Wow.

Dat is echt iets dat ik altijd denk, maar nu voor het eerst echt heb opgeschreven.

Het lucht op

Bedankt voor uw aandacht (als u die heeft gegeven, en anders kan het me ook niks schelen, want als ik dit voor een publiek had geschreven had ik het wel wat mooier gemaakt).