De invloed van verhouding van verhalen tot de realiteit begon me te dagen toen wij ' s avonds laat in de kille serre van de Beiaard zaten. Het was er donker en verlaten. Er verscheen een muis. Een wollige mickey-muis met kraaloogjes en ronde oortjes ritselde over de vloer. Het was een heel ander, veel cartoonesker muisje dan de zielige spitsmuisjes die ik uit de polder ken. Het is een tekenfilmmuis, zo eentje die onder een poortje leeft, achter de plinten van een stolpboerderij in het wilde westen.

Daar kwam het weer. Toch wel lief. En nog eens. Plotseling kon ik er twee tegelijk zien, zag ik er 1,2, 10, 20. En allebei deden we of we niet bang waren, al krabbelden ze in onze gesprekken en knabbelden ze aan onze mouwen en tassen.
P. vertelde me de volgende dag dat hij had gedroomd dat de muizen zich een weg door zijn maag vraten, zijn darmen door, waar ze verstikten in zijn ingewanden.

Wat nu als dit in een roman of een film had gespeeld? Dan had ik de betekenis geraden - knagende herinneringen, onrust, angst. Het is niet nodig, die muizen waren echt.
Misschien mis ik de religie om ze als een teken te zien, en wil ik het ongedierte daarom alsnog door mijn pagina's laten vreten.
Eten muizen eigenlijk papier? Is de Beiaard geen Aardbei?