Mijn overzicht wordt verstoord door de flarden van een liedje dat steeds in mijn hoofd zingt. Hoe mooi het liedje ook is, gek word ik toch. Misschien wel juist vanwege de schoonheid. De intensiteit ervan is meer dan een normaal mens kan verdragen. Ik verlies mijn geduld! Orde, en opnieuw overzicht.
Ben verliefd. Het liedje heeft de naam van een jongen die ik amper een paar weken ken, waarvan ik me haast niet voorstellen dat ik hem nog maar zo weinig gezien heb omdat hij de hele dag in mijn hoofd blijft zingen.
Het gaat allemaal zo snel en steeds sneller. Ik voel de noodzaak mijn eigen levensritme te bewaren, maar als ik dit begin voort wil zetten moet ik me voor de liefde blijven openstellen. Afduwen is dom. Afduwen is in herhaling vallen en altijd hetzelfde blijven.
Ik wil zijn vrienden, ouders en huis nog helemaal niet kennen. Ik wil niet bij hem zijn, ik wil hem hier hebben en nu.
Het ongemak is zo groot; het liedje zingt te lang door. Ik weet dat ik niet meer vol kan houden dat ik het liefste op mijn eigen benen staan maar het is zo, zo eng.

Toch maar eens bellen.