Ja, ik weet het, het is later dan midden in de nacht. Maar half drie, dat is mijn eigen midzomernacht- alleen dan vaker. En in de midzomernacht kan alles. Ik weet niet waarom ik nu moet schrijven, juist nu. Ik ben niet eens zo sentimenteel van de drank als ik op de fiets was, luisterend naar de tearjerkers van Elliot Smith en Chris Garneau, beseffend dat ik misschien sterker aan het worden ben, maar dat mijn zwakheden niet zullen verdwijnen.
Even heel Freudiaans/Dr.Phil alike gezegd: ik zal misschien nooit van mijn neuroses afkomen. Daarom is het des te belangrijker met mijn negatieve eigenschappen te leren leven. Het is niet, nu ik me sterker voel, dat ik mezelf teruggevonden heb. Het is dat ik een sterkere kant leer kennen die de kracht van mijn bewustzijn bij kan staan.

Uhm?

Sorry. Ik ben niet erg duidelijk en veel te semi-academisch, en beter zal het zonder slaap niet worden. Ik wilde alleen even laten weten dat ik het weer leuk vind mijn leven zelf in te richten, dat ik bang ben voor de toekomst en dat ik toch door ga ondanks mijn ongeloof in de vooruitgang (van alles), en dat ik lekker niet verliefd ben.

Mazzel tov, layla tov. Ik ga slapen.