Daar zit ik dan, zonder dat ik werkelijk weet wat ik moet doen. Met mijn gedachten probeer ik het allerbelangrijkste dat nog moet gebeuren te vinden, maar er is niets. Er is zoveel dat ik kan doen, en ik wil vast ook wel iets kwijt, maar ik weet niet eens wat. Het zal een goed resultaat hebben als ik mij richt tot verschillende vormen van kunst, maar ik zie dat niet als een goede reden te beginnen.
Ik leef een dag zonder plannen.
Het is zo vreemd, hoe kan ik nou leven zonder dat ik mezelf ertoe zal dwingen iets te doen dat goed voor me is? Wat heb ik aan mijn ethiek als het zo weinig uitmaakt of ik het naleef of niet?

Toch voelt het niet naar, ik voel me...thuis. Wat ik doe wordt erkend, hoe ik me gedraag wordt bewonderd, zonder dat ik daar om gevraagd heb. Het is zo vreemd, ik heb me zelden zo geaccepteerd gevoeld om wie ik ben en wat ik doe, ook al begrijpt niet iedereen alles wat ik zeg. Bijna niemand echt veel, maar opeens kan het me niet zoveel meer schelen. Ik heb altijd voor mezelf geleefd, en nu doe ik dat met een zekere overtuiging.