Ik sliep en ik droomde dat ik een prostituee was. Ik werd wakker en ik voelde me moe en dik, en stond toen maar op. Het hielp, al was ik chagrijnig. Mijn moeder vond het erg naar voor me dat ik had gedroomd dat ik een prostituee was, ze zei: ' Dan gaan al die mannen over je heen'. Ze weet het leuk te brengen.

Ik stond op en ik dacht aan mijn toekomst en alles wat daar serieus aan was en dat ik daar nu toch eens aan moest gaan werken en dat mijn oma wondroos heeft en pijn lijdt. Toen dacht ik aan alle andere mensen die ik ken en die jij hebt gekend die pijn lijden, en besloot me aan te kleden.
Ik dacht nog eens aan mijn toekomst, constructief dit keer. Ik moet beslissingen nemen. Zelfs al word ik oud, zelfs al word ik ziek, zelfs al worden alle mensen die ik ken en die jij hebt gekend oud en ziek. Beslissingen nemen die al die anderen niet kunnen nemen, en daar nog veel meer moeite mee hebben dan ik, die wel kan kiezen.

En verdomd, het lukt. Ondanks alles en mijn angsten wil ik naar Berlijn om te studeren. Ik ga het doen. En ondanks alles voel ik me ineens weer vrolijk. Als bij een sombere film, of een goed boek, waarvan je wil weten of het nog vrolijk wordt, want dan slaap je tenminste rustig en hoef je niet te dromen dat je een prostituee bent, en dat het dan toch nog vrolijk afloopt. Zo ben ik vrolijk. Wetend dat het niet vrolijk hoeft af te lopen, maar opgelucht dat de tekstschrijver ook liever een vrolijk einde wilde, net als jij.

Ga alsjeblieft niet dood.