Een zwoele zomernacht....

Mijn haren zitten vol met zand, mijn rug wordt stijf van al dat liggen, maar ik blijf waar ik ben. Om me heen dansen, zingen, musiceren er mensen liedjes die je alleen rond het kampvuur speelt, terwijl we het vuur niet eens nodig hebben om te kunnen zien wat we willen. De hemel is bezaaid met glinsterende sterren, zo talrijk dat er geen vaste volgorde in te ontdekken valt. Ik denk niets. Ik ben bang om dingen te zeggen die toch al honderden keren gezegd zijn.
'Zie jij de grote en de kleine beer?
'Nee.'
'Ik ook niet.'
'Het zijn er teveel, zoveel als mijn gedachten zouden kunnen zijn. Zou dat al gezegd zijn?'
'Vast wel.'
'Ik heb het in ieder geval geprobeerd.'
En dan zeggen we niets meer. Er valt niets te zeggen, het is gewoon te mooi. En daar, aan de oever van de Waal, zie ik mijn eerste vallende ster. En nog een. En nog een.