De mens mag een gebrekswezen zijn dat nooit compleet zal raken, een simpel dier zijn. Een beest met niets meer dan dun laagje beschaving tussen hem en de buitenwereld die daardoor alleen maar verder van hem af komt te staan. De mens kan een weerloos slachtoffer van de taal zijn, of van genen, of haar vader. Het leven een doffe aaneenschakeling van rampen zonder doel. De wereld kan schudden op zijn grondvesten, vrouwen worden verkracht, mensen vermoord, opgesloten (je weet wat ik bedoel). Misschien gaan we wel ten onder (al jaren).

Toch ben ik gelukkig.
Gek.