Ik dij uit. Dikker zijn is geen probleem, uitdijen wel. Ik wil indijen. Sterker worden, hoe dan ook. Al denk ik te weten dat echte vooruitgang niet mogelijk is. Maar zelfs als ik daar gelijk in heb, zelfs als mijn leven geen lijn meer is maar een kluwe van draden, moet ik me bezig houden.
Geluk is voor het overgrote deel het uitblijven van ongeluk.
Denk ik.
Over het algemeen kan ik het wel accepteren, die richtingloosheid. Behalve als ik voetbal kijk; dat is een te directe confrontatie met de zinloosheid van het bestaan, het is het ultieme bezig houden, doelen stellen- tegen de verveling. Tegen de leegte. Het geeft niet. Het nadeel aan zulke ideeen is, dat ze je nergens lijken te brengen. Het voordeel is, dat je waarschijnlijk weer een illusie armer bent en onafhankelijker bent van het lot. Of God, dat is bijna hetzelfde.
Denk ik.
Misschien dat ik ooit nog eens kan zeggen 'dacht ik'. Dat het toch anders blijkt te zijn dan ik nu verwacht. Maar voorlopig stel ik doelen. Ga ik bijna voetballen.