Mijn hoofd, mijn hoofd zit zo vol met zinnen, en ze lopen allemaal door elkaar. Waar is de rust? Die heb ik sinds een dag of vijf verlaten en niet meer teruggevonden. Ik heb zoveel te vertellen dat ik niet weet waar ik moet beginnen als ik kennis maak met iemand. Ik wil mensen laten zien wie ik ben en wat ik doe. Nu ik daar zelf tevreden over ben, zoek ik mijn heil in het vermaken van anderen met mijn verhalen. Misschien is het waanzin zoveel aan anderen te hangen, terwijl ik mijn plaats als individu nu zo duidelijk voel. Waanzin, dwaasheid, ja, dat brengt mij ook weer in verwarring. Ik moet denken aan een van de meest recente pogingen om te vertellen wat er in me omging. Met horten en stoten kwam het er uit, en nog wist ik niet of dit nu wel was wat ik bedoelde. Ik kon het gewoon niet uitleggen, zelfs niet aan degene waarbij ik dat bijna altijd het beste kan. Over de liefde sprak ik, omdat dat was wat op dat moment mijn gedachten domineerde. Het omvatte veel meer. Mijn eigen ethiek wordt door de war geschopt. Dat werd nog eens extra duidelijk toen ik begon te spreken over mijn dwaze hoop die ik onmiddelijk op een jongen vestig als hij al de motieven heeft de juiste overeenkomsten te hebben.
'Maar Sas, dwaze hoop heb je nodig.'

Het klonk alsof het over iets heel anders ging, maar het raakte me wel. Ik wist het helemaal niet meer en nu nog leef ik in schaduwen wat betreft hoop en teleurstellingen. Zoveel, zoveel zit er in mijn hoofd. Waar moet het heen?