Goed. Als ik er niet over wil praten, dan schrijf ik wel. Ja, ik heb angst. Voor de oneindigheid van beschikbare en onbeschikbare kennis, voor de leegte van het bestaan. Voor de grenzen van wat ik kan bevatten of begrijpen, de tijd die een stroom is, in losse fragmenten verdeeld zonder einddoel. Het gebrek aan avontuur.
Nee, ik wil er niet over praten; hoe begin je over je kleinburgerlijke existentiele crisis als je vrienden je vertellen dat het uit is met hun geliefde, dat ze niet kunnen kiezen tussen twee geliefden, dat hun geliefde de ziekte van Pfeiffer heeft? Dat de band met hun vader verzwakt, dat hun vader dood is, dat hun tante sterft? Zulke problemen heb ik niet. Maar het uitblijven van ongeluk is niet genoeg. Een dak boven het hoofd. Genoeg te eten, en meer. Het is geen garantie. Stom genoeg.