Onrustig, enigszins melancholiek, beter weet ik niet. Ik doe niets constructiefs, hoewel ik nog van alles te doen heb, echt waar. Het is niet de leegte van het bestaan. Of juist wel. Misschien is het de plotselinge lentekou, denk ik teveel na.
Hij was wel schattig. Vage trekken herinner ik me nog, ik wil het me niet al te helder voor de geest halen, wat had hij aan? Een overhemd, donker. Dat weet ik nog. En dat hij Dostojevski haat. Elitair is hij niet, godzijdank. Ik zie wel, zou ik willen zeggen, maar ik weet van vandaag dat die instelling zo simpel nog niet is. Ik vergeet hem niet.
Ik zie wel.
Pasen is te koud.