En nu is het half uit.
We proberen het nog een keer.
Dramatisch was het, en ook raar, om iemand te troosten en proberen te verzachten wat je hem zelf hebt aangedaan.
'Ik ben bang dat ik niet meer zo verliefd op je ben als eerst.'
Ja, zo heb ik het gezegd. Ik wist het ook niet. Weet het niet. Wist wel dat hij niet boos zou worden, maar huilen zou. Natuurlijk stelde hij dezelfde vragen die ik mezelf al had gesteld, waar ik ook geen antwoord op wist. Weet.
Zijn het de omstandigheden? Beeld ik het me niet in? Weet ik het zeker?
Bijna.
Feit blijft wel dat ik me nu onherroepelijk gelukkig voel.
Is 173 keer bekeken