Het gaat...fout. Niet goed meer.
Jammer.
Gevoelens verdwijnen, ik wist wel dat het kon, maar als het echt naar buiten komt is het jammer. Vooral voor hem, gevoelig als hij is. Natuurlijk, natuurlijk geef ik het nog een kans, maar veel hoop heb ik al niet meer na al die weken. Maanden misschien. Zeven maanden heb ik het gevoel gehad dat hij mij meer liefde kon geven dan ik hem.
En dan die nacht, een nacht van dronkenschap, zo dronken dat ik drie keer van andermans fiets af ben gevallen (haha). Pijn voelde ik allang niet meer. Het was fantastisch en wild, en raar. Waarom ging ik zo los? De behoefte te bewijzen dat ik niet lief ben? Schuldig ben? En vooral, niet maagdelijk. Nee, vreemdgaan deed ik niet, maar ik heb wel gepraat. Gepraat, geflirt, veel te ver voorover gehangen.
Ik val niet eens op jongens met lange haren.
Ik vond het gewoon leuk dat hij van bergwandelen hield.
Het scheelt dat ik weer nuchter ben.
Is 207 keer bekeken