Gisteren was de hele dag mijn hoofd leeg, fijn leeg, geen moeilijkheden. Maar 's avonds voelde het weer alsof ik iets kwijt wilde en ik nog niet wist wat het was, dus pakte ik mijn schrift. Na een pagina volgezet te hebben met nietszeggende tekst wilde ik al bijna mijn schrift wegleggen, maar opeens kwam er nog iets uit.

Een overeenkomst en een verbintenis zijn niet altijd hetzelfde. Soms is de verbintenis van iets, het elkaars tegenovergestelden zijn.

Ik begrijp niet waar het vandaan is gekomen. Ik was zo volkomen leeg. Het voelt alsof het een gedachte van iemand is, en zelfs dan zou het mij niet echt raken. Want het heeft totaal geen context, het komt uit het niets. Misschien heeft het iets met mensen te maken, de verhouding tussen mezelf en anderen. Ik wist niet dat je ook iets kon bedenken zonder dat je erbij stilstaat.