En toch maar koekjes bakken.
Gisteren moest ik huilen. Om een film, een Nederlandse, die met Snikelaas, je weet welke ik bedoel. Eén van de prominenten was verliefd en kon het niet aan zich te binden met een huwelijk.
Huilen, huilen. (later hoorde ik dat mijn moeder hetzelfde had)
Het onderbewustzijn is een vat vol tranen, open te slaan met een enkele klop aan de buitenkant, tegen het bewustzijn. Het doet dus toch wel pijn, die liefde. En veel ook, soms. Anders had ik geen traan hoeven te laten, niet zoveel.
En toch maar koekjes bakken. Ondanks die pijn heb ik koekjes gebakken, ze versierd met zelfgemaakte herfstbladeren van chocolade (een tyfuswerk, zogezegd, om alvast te oefenen voor zijn verjaardag. Een taart, voor hem.
Een taart voor de liefde.