Soms, soms word ik zo weemoedig van de liefde. Alles wordt opzij geschoven. Ik had al bijna afscheid genomen van het verleden of de toekomst komt in volle vaart op mij afgerend. Ho! Stop! Ik heb mijn eigen wereld al, en dan is het vol. Niet nog een erbij, vooral niet als de ene wereld de andere zo sterk beïnvloed dat ik bang ben mezelf te verliezen en nooit meer terug zal vinden. Ik had mijzelf verloren terwijl ik me er zo tegen heb verzet. Alles kwam met veel pijn en moeite op zijn plaats, moet dat dan nu allemaal weggegooid worden? Het ziet er naar uit dat ik weinig keus heb. Het is precies zo gegaan als ik heb voorspeld; een jongen met het motief van een ideale jongen is al genoeg om mijn gedachten constant te beheersen zonder dat ik diegene ken. Waar moet dat heen? Accepteren denk ik. Dan heb ik het tenminste nog een beetje in de hand.